“Maar dat was nog niet zo makkelijk”, begint Inge, Toos haar voormalige zorgcoördinator. “Veel andere woningen vinden het namelijk erg spannend als er een bewoner bij ze komt wonen die uit een groep komt voor moeilijk verstaanbaar gedrag”, zo legt ze uit. Samen met Toos, haar zussen Nel en Joke, Inge en haar nieuwe zorgcoördinator Nicol zitten we aan tafel in de huiskamer van woning 165. Nicol beaamt Inges verhaal: “Dat klopt wel inderdaad. Woning 165 is een woning voor de oudere bewoners. Hier is veel rust en het is erg gemoedelijk. We vroegen ons daarom af of Toos niet te veel spanning zou veroorzaken bij de andere bewoners.”
Niet de Toos die we kenden
Uiteindelijk bleek niets minder waar. “Natuurlijk wilden we het een kans geven. Langzaam hebben we dit opgebouwd, ook met behulp van de gedragsdeskundigen van S&L Zorg. Toos kwam hier dan eens op de koffie, zodat we rustig konden kletsen. Het viel ons gelijk op dat Toos niet meer de Toos was die we eerder kenden. Ze was juist heel rustig en op haar gemak”, vertelt Nicol. Inge: “Dat wisten wij natuurlijk al langer als begeleiding en familie. Het is ook niet ongebruikelijk dat gedrag verandert wanneer bewoners ouder worden. Je merkt dat ze wat meer hulpbehoevend worden en moeilijk verstaanbaar gedrag wat minder opspeelt. Alleen doordat ze dit wel altijd gehad hebben, is er al een beeld ontstaan van de bewoner bij andere woningen. Dat is logisch, maar daardoor kost het soms wat tijd om iedereen aan een nieuwe situatie te laten wennen.”
Als je ziet hoe ze hier op haar gemak is, weet je meteen dat dit de juiste keuze was voor Toos.
Enorm naar haar zin
Gelukkig met positief resultaat, want Toos woont sinds januari dit jaar hier enorm naar haar zin. “Het is heel fijn en leuk hier en lekker rustig”, zegt Toos. Nel en Joke merkten na één week al verschil. “Wij kwamen bij haar langs en ze zei: ‘zullen we in de woonkamer gaan zitten?’. Dat deed ze bij haar vorige woning de laatste periode echt niet meer. We wisten niet wat we hoorden!”, vertelt Nel zichtbaar opgelucht. “Nee, daar was druk!”, zegt Toos. Inge vult aan: “Daar woonde Toos tussen best wat jonge mannen, een hele andere dynamiek dan hier. Als je ziet hoe ze hier op haar gemak is, weet je meteen dat dit de juiste keuze was voor Toos. En natuurlijk is het ook heel fijn dat ze lieve zussen heeft, die hier zo in meedenken en zo betrokken zijn.”
Hechte band
Dat er tussen de zussen een hele hechte band is, merkte ik al vanaf het eerste moment. “We zijn met elf kinderen thuis, maar Nel, Riet en ik zijn het meest betrokken bij de zorg voor Toos. Ze komt regelmatig bij ons thuis. Soms zo vaak, dat onze partners denken: ‘alweer!?’”, lacht Joke. “Maar ze is gewoon altijd welkom!”, voegt ze stellig toe. Nel: “En ze is uitgekookt hoor, want als het bij de ene zus niet uitkomt, dan vraagt ze gewoon de andere zus. En het liefst ook doordeweeks een dag, dan hoeft ze niet naar haar werk, haha!” Toos: “Ja, dan heb ik lekker een snipperdag!”
